Film zachowuje jedność czasu i miejsca akcji, próbując zarysować pewną tragiczną sytuację na tle filipińskiej wojny domowej na początku lat 90. Rozgrywa się w ciągu nocy zaćmienia księżyca, opowiada historię trójkąta miłosnego pomiędzy żołnierzem armii filipińskiej oraz młodym małżeństwem przesiedleńców. Narracja opiera się na pełnym kłamstw i manipulacji dialogu bohaterów, którzy popadają w skrajności.

„Cień za księżycem” zwraca uwagę stroną wizualną. Reżyser postanawia lekko „zepsuć” obraz, konwertując nagrany materiał na format VHS i zrealizować całość w jednym ujęciu. Ruchoma kamera porusza się w ściśle ograniczonej przestrzeni wnętrza domku w dżungli. Łączy skrajnie odmienne konwencje, zderza teatralność z estetyką exploitation poprzez niedwuznaczne ukazanie scen seksu, wciąż powracający motyw penisa i pistoletu czy przytoczenie w wypowiedziach krwawych masakr scen wojennych. Konstrukcja głównej bohaterki także nawiązuje do kobiecych postaci kina exploitation. Jako córka przywódcy komunistycznej patryzantki nie cofa się przed wykorzystaniem wszelkich środków w walce z wrogiem. Podkreślona jest jej seksualność, która staje się główną bronią. Można powiedzieć, że „Cień za księżycem” to film feministyczny, ponieważ kamera jako symbol męskiego spojrzenia pod koniec staje się ofiarą agresji bohaterki. Przez cały film jest ona rozdarta między miłością a powinnością względem ideałów, nie może uwolnić się od sieci zależności. Reżyser stara się zmylić widza, jednak z powodu płytkiej psychologii i niewiarygodnych dialogów, konflikt i zmagania bohaterów irytują zamiast angażować.

Użycie estetyki VHS może nawiązywać do odnalezionego materiału, nagrania z czasów wojny. Zabieg ten przyczynia się do prób oszukania widza, wciąż chybionych. Nawiązania do exploitation daje możliwość spojrzenia na film z przymrużeniem oka. Bez tej interpretacji, większość widzów zastrzeliłaby kamerę nie czekając na to, aż reżyser to zrobi.

Maja Korbecka

„Cień za księżycem”

Reż. Jun Robles Lana

Premiera: 9 lipca 2015

Prod. Filipiny