Poetyki duchowości
W świecie, który nieustannie przyspiesza, coraz częściej szukamy sposobów na odzyskanie uważności i poczucia sensu. Podczas gdy zachodnia kultura tworzy konstrukty w postaci nowej duchowości, kino azjatyckie od dekad podejmuje ten temat na własnych zasadach – subtelnie, wieloznacznie i często poza obszarem religii czy rytuału. „Poetyki duchowości” to sekcja, w której pojawią się też duchy, ale przede wszystkim to, co nieuchwytne, nienazwane i trudne do zamknięcia w jednym systemie wierzeń.
Filmy, które opowiadają o doświadczeniu transcendencji, a jednocześnie same stają się jego nośnikiem.
„Poetyki duchowości” to sekcja poświęcona filmom, które nie tylko opowiadają o doświadczeniu transcendencji, ale same stają się jego nośnikiem. Uduchowienia poszukują w codziennych gestach, relacjach, rytmie życia, krajobrazie czy w samym języku filmowym. To kino, które zaprasza do kontemplacji, otwiera przestrzeń dla niewidzialnego i przypomina, że to, co duchowe, nie zawsze musi być wypowiedziane wprost. Filmy tej sekcji wymykają się jednemu gatunkowi i jednej filmowej wizji. Znajdziemy tu film drogi, horror, czarną komedię, kultowe kino akcji czy produkcje z pogranicza dokumentu, eseju i fikcji. Przyjrzymy się także temu, jak duchowość może być interpretowana przez sam język filmowy – montaż, rytm ujęć, kompozycję kadrów i sposób prowadzenia narracji.
Od zaświatów po codzienność, od traumy po transcendencję, od religijnego rytuału po najbardziej nieoczywiste gatunkowe eksperymenty – „Poetyki duchowości” szukają tego, co wymyka się racjonalnemu doświadczeniu, ale pozostaje z nami bardzo blisko. Może właśnie kino jest jednym z miejsc, w którym nienazwane staje się choć na chwilę widoczne – jeśli nie wręcz namacalne.
Partner medialny
Wprowadzenie
Filmy sekcji
