YEDU

Opis filmu

Dwaj policjanci, He i Huang, przyjeżdżają do niewielkiego miasta w południowych Chinach, by ponownie zbadać sprawę morderstwa, za które piętnaście lat wcześniej niesłusznie skazano człowieka. Przesłuchując świadków i odtwarzając przebieg śledztwa, stopniowo odkrywają prawdę, która okazuje się znacznie mroczniejsza, niż mogli przypuszczać. Młody Huang coraz bardziej niepokoi się metodami swojego starszego kolegi, a dochodzenie zaczyna odsłaniać nie tylko błędy przeszłości, lecz także zakorzenioną przemoc i nadużycia władzy. “YEDU” to film wpisujący się w chiński neonoir, w którym prowincjonalne miasteczka stają się scenerią moralnego rozkładu, a pozornie zamknięte sprawy skrywają mechanizmy korupcji i bezkarności. W tej dusznej atmosferze granica między stróżami prawa a tymi, którzy stoją ponad nim, stopniowo się zaciera.

Film pokazywany w ramach zestawu "Odwrócone spojrzenia: Systemowe pęknięcia".

Komentarz reżyserski

„YEDU” powstał podczas mojego trzeciego roku studiów w Łódzkiej Szkole Filmowej. W tym czasie Chiny przechodziły przez ostatni i najbardziej intensywny etap pandemicznego lockdownu. Choć mieszkałem w Polsce, nieustannie śledziłem wiadomości i doniesienia z Chin, a jednocześnie otrzymywałem bezpośrednie relacje od rodziny i przyjaciół, którzy tam pozostali. Stopniowo coraz trudniej było mi zachować emocjonalny dystans wobec tego, co działo się w moim kraju. Pojawiła się we mnie silna potrzeba powrotu do Chin i nakręcenia filmu.

Postanowiłem wrócić do Lian-Yuan, niewielkiego miasta, w którym się urodziłem, i zrealizować film niezależnie. Sam proces jego powstawania stopniowo stał się częścią jego znaczenia. W „YEDU” dwaj policjanci badają dawną sprawę w mieście, gdzie relacje społeczne, milczenie, strach i kompromisy sprawiają, że dotarcie do prawdy staje się coraz trudniejsze. Dla mnie “YEDU” to opowieść nie tyle o odkrywaniu prawdy o morderstwie, ile o otaczającej je atmosferze moralnej: o tym, jak ludzie kłamią, milczą, uchylają się od odpowiedzialności lub usilnie starają nie stać się współwinni. To także opowieść o kruchej przestrzeni między godnością i wolnością, którą jednostki próbują zachować pod presją.